Antonio Feliciano de Castilho (ur. 1800, zm. 1875) – portugalski poeta, jeden z głównych reprezentantów romantyzmu.
Życiorys Antonio Feliciano de Castilho urodził się w Lizbonie 28 stycznia 1800 roku. Był synem lekarza José Feliciana de Castilho i jego żony Domícilii Máximy de Castilho. W wieku sześciu lat stracił wzrok. Życiowy sukces zawdzięczał fenomenalnej pamięci i pomocy swojego brata Augusta. Dzięki jego pomocy ukończył szkołę i studia wyższe na Uniwersytecie w Coimbrze. Opanował między innymi w sposób doskonały język łaciński i literaturę rzymską. Poeta debiutował w 1821 roku utworem Cartas de Echo e Narciso, napisanym w stylu klasycznym, na którym się wychował. Natomiast tomy Primavera (1822) i Amor e Melancholia (1823), jakkolwiek kontynuujące typową dla oświecenia tradycję bukoliczną, zdradzają cechy romantyczne. Jednak niedługo potem autor dał się poznać publiczności jako dojrzały romantyk, wydając tomy A noite de Castello (1836) i Cuimes do bardo (1838). W 1834 Castilho ożenił się z Marią Isabel Baena Coimbra Portuga, która zmarła w 1837 roku. Epos o wstąpieniu na tron Jana VI przyniósł mu lukratywne stanowisko w Coimbrze. Podczas pobytu na Maderze ożenił się z Aną Carlotą Xavier Vidal, która urodziła mu ośmioro dzieci. Powróciwszy z Madery, założył pismo Revista Universal Lisbonense.