W konstrukcji płatowca dużą wagę przywiązano do jego modułowej budowy, mającej ułatwić i przyspieszyć przystosowanie aparatu poprzez skonfigurowanie go z odpowiednich modułów do wypełnienia misji. Będzie to możliwe do wykonania w warunkach polowych, jak również w możliwie najkrótszym czasie. Vigilant, górnopłat o prostych skrzydłach i motylkowym usterzeniu ma być napędzany pojedynczym silnikiem umieszczonym w kadłubie. W odróżnieniu od V-280 i V-22, trójłopatowe wirniki nie są umieszczone na końcach skrzydeł, ale na ich trzech czwartych długości. Wirniki obracają się wraz z końcówkami skrzydeł, które mają dodatni wznios. V-247 ma być zdolny do przenoszenia następującego uzbrojenia: lekkich torped Torpeda Mark 50, pocisków AGM-114 Hellfire i Joint Air to Ground Missile. Łączna masa przenoszonego na pokładzie wyposażenia, w tym boi hydroakustycznych, radiolokatora i uzbrojenia ma wynosić 907 kg. Składane skrzydła i wirniki mają ułatwić bazowania aparatu na pokładzie fregat lub niszczycieli oraz transport powietrzny. Boeing C-17 Globemaster III będzie w stanie wziąć na pokład dwa samoloty V-247. Samolot ma być również zdolny do pobierania paliwa w powietrzu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bell V-247 Vigilant · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.