Posiadał zdolności polityczne oraz potrafił się przypochlebiać. Ponadto był wykształcony i wnikliwy. Potrafił mądrze wdrażać plany Filipa, dzięki czemu ten darzył go zaufaniem. Był powszechnie znienawidzony, na co naraził go Filip poprzez deprecjonowanie bitych monet. Pełnił rolę przedstawiciela Filipa w jego sporze z Ludwikiem, hrabią Nevers, synem Roberta III Flandryjskiego, zakończonym uwięzieniem Ludwika i zmuszeniem Roberta do zrzeczenia się Lille, Douai i Béthune na rzecz Francji.
W roku 1301 uzyskał dla swojego przyrodniego brata Filipa de Marigny biskupstwo Cambrai, a w roku 1309 arcybiskupstwo Sens. Dla swojego brata Jana w 1312 roku uzyskał biskupstwo Beauvais. Dzięki jego staraniom inny krewny – Mikołaj de Frauville – został królewskim spowiednikiem i kardynałem. W 1314 roku z sukcesem zwrócił się do Stanów Generalnych w celu nałożenia dodatkowych podatków na wojnę z Flamandami, przez co naraził się na jeszcze większe znienawidzenie.