Sam zarządca, Wacław Terlecki, został skazany w I instancji na 2 lata więzienia za przyczynienie się do katastrofy; zarzucono mu, że skierował opiekunkę harcerek w sprawie rejsu do Wacława Rudnickiego, chociaż wiedział, że ten jest tylko rybakiem i nie ma koncesji na przewóz ludzi łodziami; w ten sposób dopuścił do rejsu, który w ogóle nie powinien mieć miejsca. W wyniku złożonych apelacji Sąd Apelacyjny w Gdańsku 26 listopada 1948 r. utrzymał w mocy wyrok skazujący przewoźnika Wacława Rudnickiego, natomiast Wacław Terlecki został uniewinniony.

Mechanik łodzi (mąż Haliny Kowal, która zginęła w katastrofie) nie stanął przed sądem, gdyż zbiegł podczas przewożenia go do aresztu w Słupsku. Był to Kazimierz Stręciwilk, ukrywający się pod fałszywym nazwiskiem (jako Józef Kowal, według niektórych informacji Józef Markiewicz) partyzant antykomunistyczny poszukiwany przez UB. Zbiegł, gdyż obawiał się, że zostanie rozpoznany. Nigdy nie został ujęty, po latach ustalono za sprawą krewnych, że uciekł za granicę, a zginął w 1949 r. podczas próby nielegalnego przekroczenia granicy do Polski, gdy chciał sprowadzić za granicę syna i teściową, matkę Haliny Kowal.

Upamiętnienie katastrofy mały|Pomnik w Gardnie Wielkiej