Tym samym I-207 miał zostać bombowcem nurkującym. Dzięki temu wiosną 1941 roku udało się ukończyć budowę czwartego prototypu I-207/4, na którym wykonano kilka lotów. Niestety dla projektu, niewielki zasięg samolotu i nadal nierozwiązane problemy z prędkością przekreśliły jego dalszy rozwój, a cały program został na dobre anulowany.
Aleksiej Andriejewicz Borowkow i Ilia Florentynowicz Florow zaprojektowali jeszcze dwa samoloty w podobnej konfiguracji jak I-270. Pierwszy z nich, oznaczony jako Izdielie 10 miał być napędzany silnikiem M-71. Dużą wagę w projekcie przywiązano do jego charakterystyki aerodynamicznej. Zastosowano bardzo cienkie, bezrozpórkowe skrzydła typu mewa (dolny płat w odwróconej konfiguracji), zakrytą kabinę pilota oraz dodatkowym napędem w postaci silnika strumieniowego. Przewidywano, iż maszyna będzie zdolna do osiągnięcia prędkości 650 km/h, a z użyciem dodatkowego silnika nawet 800 km/h. Drugi projekt, oznaczony jako Izdielie 11 (również z silnikiem M-71), miał posiadać aż dwa dodatkowe silniki strumieniowe.
Przypisy
Bibliografia Dariusz Paduch, Ostatnie sowieckie myśliwce dwupłatowe, „Lotnictwo”, nr 5 (2014), s. 90-98, ISSN 1732-5323.
Kategoria:Radzieckie samoloty myśliwskie okresu międzywojennego Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym Kategoria:Dwupłaty