prawo|mały|Wzór karty zgonu uwzględniający udział oglądacza zwłok prawo|mały|Fragment protokołu zebrania gromadzkiego dotyczący powołania na oglądacza zwłok
Oglądacz zwłok – historyczna funkcja urzędowa polegająca na stwierdzaniu zgonu i jego przyczyny w sytuacji, gdy w rozsądnej odległości nie było lekarza, wykonywana przede wszystkim na terenach wiejskich. W II Rzeczypospolitej działalność oglądaczy zwłok została uregulowana ustawą o chowaniu zmarłych z 1932 roku oraz rozporządzeniem Ministra Opieki Społecznej z 30 listopada 1933 roku, a funkcja ta przetrwała w praktyce do końca lat 50. XX wieku i została formalnie zniesiona wraz z wprowadzeniem nowych wzorów kart zgonu w 1959 roku. W praktyce obowiązkiem oglądacza było dokonanie oględzin zwłok, ustalenie przyczyny zgonu, wypełnienie karty zgonu oraz powiadomienie właściwych władz w razie podejrzenia przestępstwa lub choroby zakaźnej.
Historia