Załoga musiała podkładać stalowe blachy dla uzyskania przyczepności i godzinami wykopywać piasek spod kół. Odbiło się to niekorzystnie na mężczyznach, którzy mieli ograniczony dostęp do wody przy temperaturze dochodzącej do 50 °C. Załoga spędzała większość nocy w oazach wzdłuż szlaku, ale czasami spała w śpiworach na piasku.
W pewnym momencie ekspedycja spotkała plemię Tuaregów, i powitała ich, częstując ich wielbłądy wodą z pojemnika. Według komentarza w filmie dokumentalnym, wielbłądy nigdy nie kosztowały czegoś tak smacznego, jak woda z norweskiego lodowca. Nie było to do końca prawdą – woda była zanieczyszczona przez watę szklaną i papę i ledwo nadawała się do picia. Po 14 dniach podróży wyprawa przybyła na Ahaggar w pobliżu zwrotnika Raka. Pomiary w tym momencie wykazały utratę 96 litrów wody. Po pokonaniu Sahary, czyli po 7500 kilometrach jazdy, roztopiło się 177 litrów. Średnio każdego dnia na pustyni bryła lodu traciła 15 litrów wody.