thumb|Posąg Wilhelma z Hirsau w Calw thumb|Manuskrypt Constitutiones Hirsaugienses, początek XII w. Wilhelm z Hirsau (ur. w 1026 r., zm. 5 lipca 1091 r.) – zakonnik benedyktyński, od 1069 do śmierci opat w klasztorze Hirsau, jeden ze średniowiecznych reformatorów Kościoła, twórca tzw. kongregacji hirsaugijskiej; w kościele katolickim uznawany za błogosławionego.
Życiorys Wilhelm pochodził z Bawarii. Jako chłopiec został oddany do benedyktyńskiego klasztoru św. Emmerama w Ratyzbonie. Tam zyskał reputację znakomitego ucznia. Był uczniem i przyjacielem tamtejszego mnicha i pisarza Otloha.
W 1069 r. przybył do krótko wcześniej odnowionego klasztoru Hirsau, gdzie został opatem (funkcję tę sprawował od swego przybycia, ponieważ jednak uznał, że dotychczasowego opata Fryderyka usunięto bezprawnie, formalnie tytuł opata przyjął w 1071 r., po śmierci poprzednika). W 1075 r. uzyskał królewskie zwolnienie od zwierzchnictwa hrabiów Calw. Zadbał o uzyskanie niezależności konwentu od miejscowych biskupów – w tym samym roku wyjechał do Rzymu, gdzie uzyskał do papieża uznanie bezpośredniego zwierzchnictwa papieskiego nad klasztorem. Podczas swej kilkumiesięcznej obecności w Rzymie nawiązał bliższe kontakty z papieżem Grzegorzem VII.