Wewnętrzne lotki I rzędu wyróżniają się z rzadka rozmieszczonymi rdzawymi paskami. Pokrywy podskrzydłowe rdzawe, z brązowoczarnymi pasami. Środkowe sterówki ciemnobrązowe, nieregularnie płowo paskowane, na pozostałych sterówkach pasy są rdzawe. Na R4 i R5 przed końcem pióra widoczne paski, odpowiednio płowobiałe i białe. 34 lata po zebraniu okazu stopy były czerwonobrązowe, co jest barwą typową dla Caprimulgus. Nie są znane barwy pozostałych części miękkich.
Zasięg, ekologia Według stanu wiedzy z 2024, gatunek znany jest jedynie z holotypu z gór Itombwe. Istnieją jednak nagrania głosów z południowo-wschodniego Kamerunu (1997), gór Itombwe (1996), północnego Konga (1996) i Gabonu (1985), które mogą pochodzić od lelków kongijskich. Holotyp odłowiono w lesie na wysokości 1280 m n.p.m. (koordynaty: ). Z 1996 pochodzi nagranie głosu zarejestrowane na wysokości 1700 m n.p.m., które najpewniej można przypisać C. prigoginei.
Status IUCN od 2024 uznaje lelka kongijskiego za gatunek niedostatecznie rozpoznany (DD, Data Deficient) ze względu na brak informacji o zasięgu występowania, liczebności populacji i jej trendzie;