W ten sposób powstają symbiotyczne uwikłania między rodzicami i dziećmi, w których nie ma upragnionej bliskości, bądź nie ma możliwości konstruktywnego wyodrębnienia i wykształcenia własnej osobowości. Ten niezaspokojony głód emocjonalnej i cielesnej bliskości, jest podłożem do powstania traumy seksualnej. Seksualność jest przez dorosłych wykorzystywana, aby zaspokoić poprzez kontakt seksualny z dzieckiem własne sfrustrowanie i niezaspokojone potrzeby bliskości i miłości, a dzieci tolerują to, ponieważ w ten sposób doświadczają odrobinę upragnionej bliskości i uwagi. W tym wszystkim dzieci nie mają nikogo, do kogo w razie potrzeby mogłyby się zwrócić, ponieważ otaczający je dorośli, wskutek własnej biografii traumy są ślepi na traumy. Wielorakie formy traum doprowadzają do tego, że wytwarzają się strategie przetrwania, poprzez które poszkodowani stają się oprawcami dla samych siebie, np. gdy okazują, jacy są silni, unikając okazywania własnych słabości. Biografia traumy osiąga swój szczyt, gdy ofiara staje się jednocześnie oprawcą wobec innych osób, które poprzez swoje działania i nie udzielanie im pomocy, traumatyzuje innych.