Charakterystycznym elementem cechującym wyroby złotnicze Imago Artis biżuterii był filigran, który ok. 1956 r. stał się specjalnością spółdzielni. Biżuterię wykonywano w tej technice całościowo, w galanterii wykorzystywano ją w celu zdobniczym. Stosowanie filigranu do produkcji wyrobów współgrało z przyjętym modelem pracy chałupniczej, ponieważ nie wymaga on skomplikowanej maszynerii. Pracę ułatwiały też opracowane w ramach spółdzielni rozwiązania technologiczne, w szczególności urządzenia pomysłu złotnika Józefa Bigaja. Umożliwiły one szybką produkcję tzw. filigranu krakowskiego, przez członków spółdzielni określanego mianem milgryfu. Choć milgryfowi zarzuca się niższą jakość niż w oryginalnym filigranie, jego stosowanie pozwalało na bardziej wydajną pracę.
W twórczości Imago Artis wskazuje się na inspiracje folklorem ludowym – strojem cieszyńskim i krakowskim (bronowickim). W rzeczywistości elementy charakterystyczne dla folkloru cieszyńskiego dostrzegalne są w pojedynczych przypadkach. Częściej sięgano po tradycję krakowską. W swoich projektach Stanisław Chojnacki często przełamywał srebrną powierzchnię czerwonym koralem, co jest charakterystyczne dla biżuterii bronowickiej.