Oblężenie Malty w roku 1429 było próbą przejęcia Malty, będącej częścią królestwa Sycylii, przez hafsydzkich Saracenów. Najeźdźcy zostali odparci, lecz wielu Maltańczyków zostało zabitych lub wziętych do niewoli.
Podłoże historyczne W XV wieku wyspy maltańskie były już całkowicie schrystianizowane, i całkiem niedawno, bo w roku 1426, wyzwoliły się od zależności feudalnej. W tym czasie liczba ludności Malty wynosiła 16 000 — 18 000.
Siły obronne Malty składały się z armii aragońskiej, oraz około 300 żołnierzy maltańskiej Dejma. Zebrano więcej żołnierzy, i około 4 000 mężczyzn chwyciło za broń przeciwko najeźdźcom hafsydzkim.
Oblężenie We wrześniu 1429 roku, armia około 18 000 hafsydzkich Saracenów pod wodzą Kaid Radivana, przybyła z Tunezji na Maltę. Chcieli oni zdobyć wyspę i uczynić z niej bazę wypadową do dalszych podbojów. Hafsydzi najpierw zaatakowali miasto stołeczne Mdinę. Po trzech dniach ciężkich walk odstąpili jednak od miasta, łupiąc po drodze inne miejscowości. W którymś momencie zdobyli i zniszczyli klasztor Augustianów w Rabacie.