Cerkiew Świętego Ducha – unicka, następnie prawosławna cerkiew w Gródku, wzniesiona na początku XIX w. i najprawdopodobniej rozebrana podczas akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej r. 1938.
Historia W Gródku od początku XVIII w. do 1787 działał klasztor bazylianów. Po jego likwidacji dotychczasową monasterską cerkiew Trójcy Świętej zachowano jako parafialnąP. Sygowski, Monaster bazyliański w Gródku Nadbużnym i jego cerkiew w XVIII–XX wieku [w:] red. A. Gil, Studia z dziejów i tradycji metropolii kijowskiej XII–XX w., Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin 2009, s. 182 i 185.. Na początku XIX w. na jej miejscu zbudowano nową świątynię. Najprawdopodobniej powstała ona w 1803 w związku z bardzo złym stanem technicznym starszego obiektu sakralnego; jako daty budowy wymieniano również, najpewniej nieściśle, r. 1801 i 1806. Już na początku lat 30. XIX w. cerkiew opisano jako zniszczoną, wymagającą wymiany podłogi, umocnienia i oszalowania ścian, wymiany pokrycia dachu i innych napraw. W złym stanie była również wolnostojąca drewniana dzwonnica. Do remontu przystąpiono jednak dopiero w 1862, a jego wykonawcą był Marcin Siennicki, majster ciesielski z Horodła. W 1866 wykonano prace uzupełniająceP. Sygowski, Monaster bazyliański w Gródku Nadbużnym i jego cerkiew w XVIII–XX wieku [w:] red. A.