Franciszek Zbigniew Kubicki (ur. 5 marca 1897 w Żywcu, zm. 6 czerwca 1967 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 marca 1897 w Żywcu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Marii z Brydzińskich. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1922 roku został przeniesiony do 14 pułku piechoty we Włocławku na stanowisko adiutanta. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1924 był oficerem 12 pułku piechoty w Wadowicach. W kwietniu 1928 został przesunięty w 79 pułku piechoty w Słonimiu ze stanowiska dowódcy I batalionu na stanowisko kwatermistrza. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu. Powierzono mu dowodzenie 28 baonem odwodowym w Wołożynie, a w listopadzie 1931 roku dowództwo batalionu KOP „Niemenczyn”.