Stan po 1945 Po aresztowaniu grekokatolickich biskupów, Jozafata Kocyłowskiego i Hirohryja Łakoty, pod koniec czerwca 1946 roku, biskup przemyski Franciszek Barda interweniował do władz w sprawie kleru i majątku diecezji unickiej. W piśmie do Państwowego Urzędu Repatriacyjnego zaznaczył, że [...] w razie opuszczenia przez księży ruskich ich cerkwi, świątynie te i wszelki należący do nich majątek ruchomy i nieruchomy, jako będący własnością Kościoła katolickiego, powinien być pozostawiony pod zarządem miejscowego duchowieństwa i biskupa łacińskiego.
Staraniem ówczesnego ordynariusza tarnowskiego biskupa Jana Stepy niemal wszystkie cerkwie leżące na terenie powiatu nowosądeckiego zostały do 1948 roku przejęte na użytkowanie przez Kościół rzymskokatolicki. Mimo wprowadzonego we wrześniu 1947 roku dekretu o nacjonalizacji majątku osób wysiedlonych do ZSRR, pod który ówczesne władze, bezprawnie, „podciągały” również majątek wysiedlonych w czasie Akcji „Wisła” na tzw. ziemie odzyskane, zdołał on utrzymać przejętą cerkiew.