W latach 1952–1955 zajmował się poszukiwaniem i badaniem surowców skalnych. Były to gliny dla ceramiki budowlanej, kryształ górski, mika, turmalin, beryl i fluoryt – wszystkie na Dolnym Śląsku. Ponadto minerały ciężkie na plażach Bałtyku.
W latach 1954–1960 prowadził także wykłady z technologii surowców mineralnych na Wieczorowym Studium Geologii Technicznej przy Uniwersytecie Warszawskim.
Na początku 1956 Aleksander Jeliński przeszedł do Centralnego Zarządu Przemysłu Ceramicznego, na stanowisko kierownika Działu Eksploatacji Górniczej. W połowie tego roku został mianowany Zastępcą Dyrektora ds. geologiczno-górniczych i inwestycyjnych. Zajmował się wówczas surowcami ceramicznymi.
W 1957 powrócił do Instytutu Geologicznego na stanowisko kierownika Sekcji Złóż Surowców Rzadkich w Zakładzie Złóż Surowców Chemicznych. Otrzymał wówczas od dyrektora Edwarda Rühle zadanie zorganizowania w Instytucie komórki zajmującej się poszukiwaniem i badaniem rud pierwiastków promieniotwórczych.