W 1975 został powołany na I Zastępcę Dyrektora IG, a w 1976 na Dyrektora Instytutu Geologicznego. Ze stanowiska tego ustąpił w grudniu 1981. W latach 1986–1991 był kierownikiem Pracowni Mapy Hydrogeologicznej Polski 1:200 000 w Zakładzie Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej PIG. Od 1991 był kierownikiem Pracowni Kartografii Geologicznej w tym Zakładzie. W latach 1986–1991 pracował dodatkowo na pół etatu w Instytucie Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego.
W 1983 otrzymał stopień Dyrektora Górniczego I stopnia, a w 1987 – Generalnego Dyrektora Górniczego III stopnia.
Opierając się na wynikach lokalnych i regionalnych badań hydrogeologicznych, opublikował szereg opracowań hydrogeologicznych dotyczących całego kraju, m.in.: Lithostratigraphy bases for hydrogeological division od Poland (1980), Postęp w rozpoznaniu budowy geologicznej Polski (1980), Nowe kierunki rozwojowe kartografii hydrogeologicznej Polski (1986), Ochrona kopalin i wód podziemnych w Narodowym Programie Ochrony Środowiska (1989).