Zapaska Zapaski – przednie fartuchy wiązane w pasie pierwotnie pełniły praktyczne funkcje, chroniły odzież przed zniszczeniem i służyły za płachtę do transportu płodów rolnych. Szyto je z płótna lnianego. Fartuchy odświętne wykonywano z muślinu i batystu, często były ozdabiane taśmami pasmanteryjnymi i koronkami. Za najbardziej zdobne uważano białe fartuchy pokryte na całej długości ażurowym, dziurkowanym haftem maszynowym.
Czepce i chusty Nakryciem głowy mężatek był czepiec. Czepce posiadały różnorakie sposoby zdobienia, miały jednak wspólną formę. Wszystkie stanowiły rodzaj czapeczki z podkowiastym denkiem z tyłu. Na czepce zakładano zawsze chustki, które z czasem zaczęły funkcjonować samodzielnie. Oprócz białych i wzorzystych chustek płóciennych, dużą popularnością cieszyły się chustki wykonane z wełny tybetowej. Za najbardziej paradne uważano chustki wykończone na brzegach wełnianymi frędzlami. Do pracy chustki wiązano rogami z tyłu głowy, natomiast do stroju odświętnego za stosowne uważano wiązanie pod brodą.
Korale i naszyjniki Uzupełnieniem stroju świątecznego była biżuteria. Obok naszyjników z korala prawdziwego i jego imitacji, góralki nosiły paciorki z ciemnych granatów sprowadzanych z Czech.