Philippe Villiers de L’Isle-Adam (ur. 1464, zm. 1534) – prominentny członek Zakonu Rycerzy Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego na Rodos, a później na Malcie. Doszedł do pozycji przeora języka Owernii, a następnie w roku 1521 został wybrany 44. wielkim mistrzem zakonu.
Wnuk marszałka Francji , syn (zm. 1471), pana L’Isle-Adam, prévôta Paryża (Gubernator wojskowego) i Jeanne de Nesle. Philippe był bratem , hrabiego-biskupa Beauvais. Ponadto miał także siostrę Marie, babcię konetabla Anne de Montmorency.
Dowodził zakonem podczas długiego i krwawego oblężenia Rodos przez sułtana Sulejmana w roku 1522, kiedy 600 rycerzy zakonu oraz 4500 żołnierzy odpierało przez sześć miesięcy około stutysięczne siły inwazyjne, by w końcu wynegocjować kapitulację i opuścić wyspę z całą załogą w dzień Nowego Roku 1523, udając się na Kretę.
Dalej prowadził on zakon podczas wielu lat tułaczki z miejsca na miejsce, bez stałego miejsca pobytu – wpierw Kreta, później Mesyna, Viterbo, a wreszcie Nicea (1527-1529). W roku 1530 de L’Isle-Adam dostał wyspy Malta i Gozo oraz północnoafrykański port-miasto Trypolis, jako lenno dla zakonu od cesarza Karola V i osadził tam zakon, od tego czasu znany jako rycerze maltańscy.