Władysław Ignacy Antoni Fudalewski (ur. 12 czerwca 1840 w Skąpem, zm. 5 grudnia 1918 w Bałtowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, publicysta, regionalista.
Był synem Adama i Marii z Malczewskich. Po ukończeniu szkoły powiatowej w Sandomierzu, wstąpił w 1858 do miejscowego seminarium Duchownego. Po dwuletnich studiach został wysłany do Akademii Duchownej w Warszawie, którą ukończył w 1864 ze stopniem kandydata teologii. W tym samym roku, po przyjęciu święceń kapłańskich, został mianowany wikariuszem katedry, sekretarzem konsystorza i profesorem Seminarium Duchownego w Sandomierzu. W tej uczelni wykładał w latach 1864 – 1866 i 1881 – 1886 następujące przedmioty: Pismo święte (hermeneutykę i introdukcję), archeologię biblijną, katechizm, i homiletykę. Za gorliwe spełnianie obowiązków profesorskich otrzymał od bpa Antoniego F. Sotkiewicza w 1866 r. specjalne pismo pochwalne. W 1886 r. został mianowany dziekanem i kanonikiem kolegiaty opatowskiej. Władze rządowe nie chciały zatwierdzić go na stanowisko rektora seminarium Sandomierskiego za przeciwstawianie się rusyfikacji.