Roman Osika (ur. 17 lutego 1919 w Klonowie, koło Racławic, w powiecie miechowskim, zm. 2 kwietnia 1986 w Warszawie) – polski geolog, specjalista w zakresie geologii złóż surowców mineralnych.
Młodość Ojciec Jan, rolnik, matka Franciszka z Dońców.
Szkołę podstawową ukończył w 1934, w Racławicach. W latach 1935–1939 uczęszczał do Państwowej Szkoły Górniczo-Hutniczej w Dąbrowie Górniczej. Odbył szereg praktyk w kopalniach węgla kamiennego: 1936–1937 – kopalnia „Saturn” w Czeladzi, 1937-1938 – kop. „Eminencja” w Katowicach, 1938–1939 – kop. „Artur” w Sierszy.
W latach 1940–1941 uczęszczał do Technicznej Szkoły Górniczo-Hutniczej i Mierniczej (Staatliche Fachschule für Berg-Huetten-und-Vermessungswesen) w Krakowie. Po uzyskaniu dyplomu technika górnika w 1941, podjął praktykę w Państwowym Instytucie Geologicznym w Krakowie, przemianowanym przez okupanta na Amt für Bodenforschung. Pracował pod kierunkiem Czesława Kuźniara w rejonie Starachowic i Skarżyska (1941), Władysława Pożaryskiego w rej. Iłży (1942) oraz Z. Bąkowskiego w rej. Czarnego Dunajca i Nowego Targu (1943). W latach 1943-1945 pracował w firmie Karpathen Öl pod kierunkiem Joachima Hempla i Antoniego Tokarskiego w rej. Jasła i Gorlic.
Od 1943 był żonaty z Zofią z domu Jaborek.