Woroszyłowa w Moskwie, po ukończeniu kursu w marcu 1942 został wykładowcą chemii wojskowej w szkole oficerskiej w Moskwie, a 11 marca 1943 wykładowcą taktyki w Centrum Wyszkolenia Wojsk Technicznych w Moskwie.
19 maja 1944 w stopniu majora został skierowany do służby w ludowym Wojsku Polskim, tam awansował w listopadzie 1944 do stopnia podpułkownika i 9 marca 1946 na pułkownika.
Pełnił służbę głównie w szkolnictwie wojskowym, m.in. jako kierownik kursów, ostatnie stanowiska tam to wykładowca zagadnień obrony przeciwchemicznej w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie i w Oficerskiej Szkole Wojsk Chemicznych.
16 sierpnia 1956 uchwałą Rady Ministrów ZSRR mianowany generałem majorem. W marcu 1957 powrócił do ZSRR, zamieszkał ponownie w Moskwie, gdzie dalej pracował i zmarł.
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1956) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1954) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Złoty Krzyż Zasługi (1947) Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie w 1946) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1954) Medal „Za zasługi bojowe” (ZSRR) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia . Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, Toruń 2010.