Holotyp, samica, przechowywany jest w Cambridge University Museum of Zoology i oznaczony numerem UMZC 18/Psi/67/h/1.

Alfred Newton zażądał dostarczenia kolejnych okazów – szczególnie samców, ale w 1875 opublikował w końcu ilustrację przedstawiającą samicę, żałując braku samców. Poprzedniego roku odkryto opis gatunku z 1726 autorstwa Tafforeta, a Newton napisał, że potwierdzał on jego przypuszczenia, jakoby samce miały być barwniejsze. Henry H. Slater, który zbierał okazy dla Newtona, widział aleksandretty maskareńskie w zeszłym roku, ale nie miał wówczas z sobą broni. 14 sierpnia 1875 William Vandorous odstrzelił samca. Możliwe, że był to ten sam okaz, którego obserwował Slater. Przesłany został przez Williama J. Caldwella do Edwarda Newtona. Ten paratyp, oznaczony numerem UMZC 18/Psi/67/h/2, jest przechowywany w Cambridge University Museum of Zoology.

Edward Newton odnotował, że jego zdaniem samce prawdopodobnie miały mieć na skrzydłach czerwone plamy, jednak u odłowionego samca jej nie było, co miało świadczyć o jego młodym wieku. Nadal uważał ten okaz za piękniejszy od samicy. Te dwa okazy są jedynymi, które dotrwały współczesnych czasów. Z zakonserwowanej samicy pozyskano żuchwę i mostek.