angielski paleontolog Julian Hume zasugerował, że jest tak w przypadku wszystkich maskareńskich papug. Poziom morza w plejstocenie był niższy, więc łatwiej było kolonizować mniej wyizolowane wyspy. Większość wymarłych papug Maskarenów jest słabo poznana. Szczątki subfosylne wskazują na to, że dzieliły one pewne cechy, jak powiększona głowa i dziób, zredukowane mięśnie piersiowe i mocno zbudowane nogi. Hume zasugerował, że wszystkie powstały wskutek radiacji ewolucyjnej plemienia Psittaculini i mają wspólne pochodzenie.
Inne taksony z rodzaju Psittacula zasiedlające Maskareny to między innymi aleksandretta krótkosterna (Psittacula echo) z Mauritiusu i Reunionu (klasyfikacja sporna) i aleksandretta szara (P. bensoni), zamieszkująca obydwie te wyspy. thumb|Figurki przedstawiające aleksandrettę maskareńską i, również wymarłą, papugę maurytyjską (Lophopsittacus mauritianus) W badaniu nad filogenezą papug, którego wyniki opublikowano w 2011, nie uwzględniono aleksandretty maskareńskiej ze względu na brak możliwości wyodrębnienia DNA z istniejącego materiału. Wyniki badania wskazują na to, że papuzica maskareńska (Mascarinus mascarin) z pobliskiego Reunionu jest najbliżej spokrewniona z papuzicą małą (Coracopsis nigra) z Madagaskaru, a nie z rodzajem Psittacula, co zaprzecza teorii o wspólnym pochodzeniu maskareńskich papug.