Po wojnie Sienkiewiczówna kontynuowała działalność przekładową, tłumacząc Alfreda de Vigny „O niewoli i wielkości służby wojskowej” (Lwów 1922, z przedmową przyszłego męża Tadeusza Korniłowicza) oraz – z języka angielskiego – „Listy o Polsce” (Warszawa 1922) napisane przez Belga Charlesa Sarolea, a informujące opinię europejską o sytuacji Polski bezpośrednio po odzyskaniu przez nią niepodległości. Autor zaprosił tłumaczkę do objęcia posady w Szkocji, gdzie wówczas miał katedrę na uniwersytecie w Edynburgu, jednak Sienkiewicz tej propozycji nie przyjęła. 23 października 1923 poślubiła Tadeusza Korniłowicza i zamieszkała z nim w Warszawie. Przełożyła Conrada Korzeniowskiego „Smugę cienia” (Warszawa 1925).
mały|Grób Jadwigi Korniłowicz na cmentarzu Powązkowskim Po rozstaniu się z mężem w 1939, oficerem Wojska Polskiego, aresztowanym na Wschodzie przez NKWD, drugą wojnę światową i powstanie warszawskie w 1944 przeżyła Sienkiewicz w Warszawie. Po powstaniu mieszkanie zostało spalone wraz z wszystkimi pamiątkami rodzinnymi, które się w nim znajdowały, m.in. z listami Sienkiewicza do Marii z Szetkiewiczów, narzeczonej, a później żony. Do Warszawy wróciła z Krakowa w 1950. Po II wojnie światowej ogłosiła tłumaczenie Conrada „Złotej strzały” (Kraków 1948, wraz z Anielą Zagórską), a następnie „Nostromo” (Warszawa 1959).