27 lipca 1944 roku samoloty amerykańskie dokonały zmasowanego ataku lotniczego na Pizę, która wciąż znajdowała się w rękach hitlerowców. Drewniany dach zapalił się, pokrywające go ołowiane płyty stopiły się, a płynny metal rozlał się po freskach. Wiele z nich zostało całkowicie zniszczonych, a te nieliczne, które ocalały, były poważnie uszkodzone. Cmentarz został jednak w pełni odrestaurowany, a większość zachowanych fresków, wraz z odkrytymi pod nimi szkicami przygotowawczymi (tzw. sinopiami), została przeniesiona do Museo delle Sinopie w Pizie.
Architektura i zbiory Cmentarz ma kształt wydłużonego prostokąta. Gotyckie, marmurowe krużganki otaczają porośnięty trawą dziedziniec. Nas ścianą wschodnią wznosi się kopuła. Marmurowe ściany zewnętrzne od strony katedry są pozbawione ozdób. Zachowało się na nich kilka prostych, ślepych arkad. Ściany wewnętrzne, z widokiem na dziedziniec zostały przeprute delikatnymi, koronkowymi oknami, w które nigdy nie wstawiono szyb. Krużganki wypełniają nagrobki, pod które wykorzystano starożytne, rzymskie sarkofagi. Pomimo strat wojennych zachowały się 84 spośród nich, pochodzące najczęściej z III wieku naszej ery. Inne pomniki grobowe mają dekoracje neoklasyczne, nagrobki podłogowe pokryte są płaskorzeźbami i niewielkimi tablicami pamiątkowymi.