Odznaka „Mistrz Sportu” – polskie odznaczenie resortowe wprowadzone ustawą o kulturze fizycznej z 3 lipca 1984 w formie odznaki, której wzór i tryb nadawania został opublikowany w rok później, przeznaczone do nagradzania zawodników szczególnie wyróżniających się osiągnięciami sportowymi oraz godną postawą obywatelską.
Tytuł „Mistrz Sportu”, który przyznawany był wraz z odznaką, mógł otrzymać zawodnik spełniający jeden z dziesięciu warunków: posiadał przez okres co najmniej 3 lat klasę mistrzowską międzynarodową, zdobywąjąc w tym okresie tytuł mistrza Polski indywidualnie lub w zespole, posiadał przez okres co najmniej 5 lat klasę mistrzowską, zdobywając w tym okresie tytuł mistrza Polski indywidualnie lub w zespole reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich, trzykrotnie w różnych latach reprezentował Polskę na mistrzostwach świata seniorów, czterokrotnie w różnych latach reprezentował Polskę na mistrzostwach Europy seniorów, zdobył tytuł mistrza świata lub Europy seniorów, dwukrotnie w różnych latach zdobył medale na mistrzostwach świata lub Europy seniorów, ustanowił rekord świata lub Europy seniorów, trzykrotnie w różnych latach zdobył tytuł mistrza Polski indywidualnie, czterokrotnie w różnych latach zdobył tytuł mistrza Polski w zespole.