Projekt i budowa Kryzys abisyński w latach 1934–1935, kiedy brytyjska Flota Śródziemnomorska operowała we wschodniej części Morza Śródziemnego, zademonstrował Admiralicji brytyjskiej potrzebę posiadania okrętu-bazy do wsparcia lotniskowców w działaniach, analogicznie jak istniały okręty-bazy dla niszczycieli i okrętów podwodnych. Taki okręt, oprócz transportu i dostarczania zapasowych samolotów, miał mieć możliwość przeprowadzenia szerszej gamy remontów samolotów, niż było to możliwe na zwykłym lotniskowcu, a także możliwość napraw wodnosamolotów. Admirał Reginald Henderson, III Lord Admiralicji, Controller of the Navy, był główną osobą, która doprowadziła do zaakceptowania okrętu i zapewnienia, że będzie miał on kompletny pokład startowy, który pozwoli na wylądowanie, obsługę i start samolotówFriedman, s. 172.. Rozwiązanie to pozwoliło też na prowadzenie w razie konieczności operacji lotniczych. Powstał w tym celu specjalnie zaprojektowany okręt, przypominający lotniskowce floty typu Illustrious, lecz krótszy i o wyższym kadłubie. „Unicorn” był pierwszym okrętem, który mógł przeprowadzić pełny zakres prac dotyczących utrzymania i remontu samolotu oraz zapewniał możliwość operowania samolotów z jego pokładu lotniczegoHobbs 2007, s. 41..