By umożliwić lądowanie samolotów na okręcie, „Unicorn” został wyposażony w ciągnący się przez całą długość kadłuba pokład lotniczy o długości 180 m z linami hamującymi. Został także wyposażony w hydrauliczną katapultę BHIII zdolną rozpędzić samolot o masie 6400 kg do prędkości 122 km/hFord, s. 416.. Okręt miał dwa hangary, każdy o wysokości 5,03 m. Dolny hangar służył do składowania samolotów, a górny do prac warsztatowych i obsługi. Samoloty były transportowane pomiędzy hangarami i pokładem lotniczym na dwóch podnośnikach. Przedni podnośnik miał wymiary 10,1 × 13,7 m, tylny 7,3 × 14,0 m. Według projektu lotniskowiec miał zabierać 48 samolotów, głównie w stanie rozmontowanym. W razie użycia jako transportowca lotniczego, mógł pomieścić około 80 samolotów. „Unicorn” mógł przenosić około 36 samolotów gotowych do lotu. Zapas benzyny lotniczej wynosił 166 000 lFriedman, s. 367.. W czasie wojny załoga okrętu liczyła 1200 osóbChesneau, s. 21.. Okręt przenosił także barkę z własnym napędem, która była podwieszona pod wystającym pokładem lotniczym na rufie. Była ona wykorzystywana do przemieszczania samolotów niezdolnych do lotu pomiędzy okrętem a nabrzeżem lub innym lotniskowcem. Barka mogła zostać umieszczona równo na poziomie górnego hangaru, więc samolot mógł zostać przetoczony do niego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — HMS Unicorn (1941) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.