Royal Navy zbudowała trzy lotniskowce-okręty warsztatowe samolotów (ang. aircraft repair ship) dla swojej Fleet Air Arm przed i w czasie II wojny światowej. Kryzys abisyński (1934-1935) zademonstrował Admiralicji potrzebę posiadania okrętu pomocniczego, który mógłby wspierać klasyczne lotniskowce, w taki sposób jak okręty-bazy stanowiły wsparcie dla okrętów podwodnych i niszczycieliFriedman, s. 172.. Budowę pierwszego okrętu rozpoczęto przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku. HMS „Unicorn” był pierwszym okrętem zbudowanym w historii marynarki wojennej, który mógł przeprowadzić pełny zakres obsługi samolotu i jego remontu oraz prowadzić normalne operacje lotnicze z pokładu lotniczegoHobbs 2007, s. 41.. „Unicorn” udowodnił w czasie służby, że jest przydatną jednostką, więc Admiralicja zdecydowała się zmienić przeznaczenie dwóch znajdujących się w budowie lekkich lotniskowców (HMS „Perseus” i HMS „Pioneer”) i ukończyć je jako okręty warsztatoweFriedman, s. 237, 239.. W przeciwieństwie do „Unicorna”, na pokładzie „Perseusa” i „Pioneera” nie można było wylądować samolotem – te musiały być dostarczone na pokład dźwigamiLenton, s. 108..