Kazimiera Lendzion (ur. w styczniu 1929 w Ciechanowie, zm. 23 grudnia 2015 w Warszawie-Rembertowie) – polski geolog, specjalistka w zakresie geologii regionalnej, a zwłaszcza stratygrafii dolnego paleozoiku.
Młodość W Ciechanowie mieszkała z rodziną do wybuchu II wojny światowej. Podczas wojny mieszkała w Rembertowie pod Warszawą. Ukończyła tam w 1944 szkołę podstawową. Do szkoły średniej uczęszczała w Warszawie. Świadectwo dojrzałości otrzymała w 1950. W tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończyła je w 1955 z tytułem magistra geologii stratygraficznej.
Praca W sierpniu 1955 została przyjęta do Instytutu Geologicznego w Warszawie, do Zakładu Geologii Niżu, którym kierował prof. Władysław Pożaryski. Początkowo opracowywała utwory kredy górnej. Była również włączona do geologicznych badań regionalnych obniżenia podlaskiego i północnej części wyniesienia łukowsko-hrubieszowskiego. Nadzorowała tam prace geofizyczne i głębokie otwory wiertnicze.
Na początku lat 1960., oprócz kontynuowania badań regionalnych, rozpoczęła opracowywanie utworów kambru z obszaru platformowego Polski.