Ludwik Horwitz (ur. 1875 w Warszawie, zm. 1943 w Warszawie) – polski geolog pochodzenia żydowskiego, badacz obszarów alpejskich i karpackich, zwłaszcza Pienińskiego Pasa Skałkowego.
Młodość Ojciec Gustaw, absolwent Uniwersytetu w Wiedniu, doktor filozofii i teologii, matka z rodziny przedsiębiorcy, Izaaka Kleinmana. Dziadek, Lazar Horowitz (1804–1868), był znanym wiedeńskim rabinem.
Jeden z braci, Maksymilian (1877-1937), był współzałożycielem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (przemianowanej później na Komunistyczną Partię Polski). Był też członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i Kominternu.
Ludwik Horwitz uczył się w III Gimnazjum Filologicznym w Warszawie. Po maturze zapisał się na Wydział Przyrodniczy Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1901 ze złotym medalem. Za pracę O glukozach otrzymał stopień kandydata nauk przyrodniczych.