Aleksandretty szare były szarymi ptakami o długich ogonach, większymi od innych gatunków z rodzaju Psittacula, które zwykle były zielone. Upolowanie tych papug było bardzo proste – złapanie jednej powodowało przywołanie całego stada. Uważano je za szkodniki niszczące uprawy, więc intensywnie na nie polowano. Wskutek wylesiania oraz polowań ostatecznie wyginęły w XVIII wieku – w latach 30. na Reunionie oraz w latach 60. na Mauritiusie.
Taksonomia W 1973 roku ornitolog Daniel T. Holyoak opisał pewne małe kości papugi, które odkrył wśród kolekcji szczątków papug maurytyjskich (Lophopsittacus mauritianus) w muzeum zoologii Uniwersytetu Cambridge. Kolekcja szczątków należała do Louisa Etienne Thirioux, który na początku XX wieku odkrył je w niewielkiej jaskini na zboczu góry Le Pouce na Mauritiusie. Zostały one umieszczone w muzeum zoologii w 1908 roku. Poza rozmiarem i mocną budową Holyoak nie znalazł kości wyróżniających się od tych należących do maskareńskich papug z rodzajów Lophopsittacus (papuga maurytyjska), Mascarinus (papuga maskareńska), Necropsittacus (papuga rodrigueska) oraz Psittacula (dwa lub trzy gatunki zamieszkujące Maskareny).