Nokardia (Nocardia) – rodzaj tlenowych katalazo-dodatnich bakterii Gram-dodatnich. Tworzą rozgałęzione, nitkowate struktury, rosną na podłożach nieselektywnych. Występują powszechnie w glebie na całym świecie. Wywołują nokardiozy płucne oraz skórne. Nazwę zawdzięczają Edmondowi Nocardowi, który odkrył i jako pierwszy opisał te bakterie.
Historia Drobnoustroje te zostały odkryte w 1888 przez francuskiego weterynarza Edmonda Nocarda i nazwane od jego nazwiska. Opisał on bakterię wyizolowaną z węzłów chłonnych bydła, którą wówczas nazwano Streptothrix farcinica. Następnie, dwa lata później, opisano u pracownika huty szkła chorobę płuc ze zmianami w mózgu. Czynnikowi etiologicznemu nadano nazwę Cladotrix asteroides, a później zmieniono na Nocardia asteroides. Do 1990 roku poznano ok. 20 gatunków z tego rodzaju. Do 2014 liczba opisanych gatunków wzrosła do 87.
Budowa Nokardie tworzą rozgałęzione, nitkowate formy. Strukturą przypominają strzępki grzybów. Ściana komórkowa jest podobna do występującej u prątków, zalicza się ją do typu IV. Ściana komórkowa zawiera m.in. arabinozę, galaktozę, które pochodzą z arabinogalaktanu, kwas tuberkulostearynowy i kwasy mykolowe. Te ostatnie są krótsze niż u Mycobacterium.