Wytwarzane na porażonych roślinach konidia rozprzestrzeniają chorobę dokonując infekcji wtórnych. Przenoszone są na nieduże odległości przez krople deszczu.
Rozwój choroby szczególnie nasila się w okresach wilgotnej, deszczowej pogody. Do wywołania infekcji wystarczy czas zwilżenia wynoszący 3 godziny. Optymalna dla kiełkowania konidiów jest temperatura 20–25 °C, ale kiełkują w zakresie temperatur od 5 do 37 °C. Przy sprzyjającej pogodzie czas inkubacja choroby trwa 7–14 dni.
Zwalczanie Nie istnieją odmiany całkowicie odporne na tę chorobę, ale niektóre wykazują częściową odporność. Są to np. odmiany 'Alba' i 'Kaja'. Zaleca się uprawianie ich w rejonach o dużym nasileniu septoriozy. Duże znaczenie w zapobieganiu chorobie ma właściwe przeprowadzenie zabiegów agrotechnicznych. Głęboka orka jesienna uniemożliwia lub utrudnia wydostanie się na powierzchnię gleby zarodników powstałych w resztkach pożniwnych. Ważne jest także niszczenie samosiewów, które mogą być rezerwuarem choroby, oraz właściwe nawożenie. Nasiona powinny być zaprawiane fungicydami o działaniu wgłębnym i systemicznym, a po zaobserwowaniu objawów choroby należy wykonać opryskiwanie nimi roślin. Dokonuje się tego w fazie kłoszenia.