Po kilku latach podupadł na zdrowiu, chorując na malarię i migrenę, w wyniku czego przeniesiono go na rekonwalescencję na okres dwóch lat do Nazaretu, a następnie na Górę Tabor. Gorący klimat nie sprzyjał jednak poprawie stanu jego zdrowia, wobec czego przeniesiono go w 1876 do Włoch.
We Włoszech 23 marca 1876 przybył do Wenecji, gdzie zamieszkał w klasztorze San Francesco della Vigna. Podreperowawszy zdrowie, wyraził chęć powrotu do Ziemi Świętej, ale nie uzyskał zgody od ówczesnego generała zakonu o. Bernardyna z Portogruaro OFM. Podczas prawie pięćdziesięcioletniego pobytu we Włoszech pełnił wiele różnych funkcji, przebywał w następujących klasztorach: Wenecja (1876–1877), (1890–1891) i (1895–1896) – wikariusz (1890–1891), kapelan i spowiednik Sióstr Franciszkanek św. Józefa (1895–1896); Gemona del Friuli (1877–1889) i (1896–1911) – gwardian (1896–1899), wikariusz (1901–1911), spowiednik Sióstr Franciszkanek Najświętszego Serca Pana Jezusa (1877–1889) i (1899–1900); Mediolan (po 1891) – mistrz nowicjatu (1891–1895);