Brygada Syndykalistyczna – oddział wojskowy złożony z działaczy Związku Syndykalistów Polskich (ZSP) i Syndykalistycznej Organizacji „Wolność” (SOW; walczących wcześniej w szeregach Armii Krajowej i Polskiej Armii Ludowej) oraz część żołnierzy 104 Samodzielnej Kompanii Syndykalistów ZSP/AK rozformowanej 6 września 1944. Oddział brał udział w powstaniu warszawskim na terenie dzielnicy Śródmieście.
Brygada była operacyjnie podległa Polskiej Armii Ludowej, należała jednak do Syndykalistycznego Porozumienia Powstańczego. Pod koniec powstania, 3 października, jej stan osobowy wynosił 250 osób.
Historia thumb|left|Sztandarem oddziału była flaga anarchosyndykalistyczna. Brygada Syndykalistyczna utworzona została 2 września 1944, a dowódcą został kapitan Edward „Czemier” Wołonciej. Do Brygady wstąpili członkowie SOW, ZSP i uratowani z getta członkowie Anarchistycznej Federacji Polski (AFP), wcześniej walczący w oddziałach AK i Polskiej Armii Ludowej (PAL). Czarno-czerwoną flagę uznano za oficjalną barwę oddziału. 2 września dołączyły do nich niedobitki Kompanii Syndykalistów ZSP i grupa węgierskich Żydów. Stan osobowy brygady wzrósł wówczas do 256 ludzi.