Hermann Paul (ur. 7 sierpnia 1846 w Salbke, zm. 29 grudnia 1921 w Monachium) – niemiecki filolog, germanista, językoznawca, mediewista, czołowy przedstawiciel i teoretyk młodogramatyków.
Życiorys Po ukończeniu szkoły podstawowej w swojej rodzinnej miejscowości kontynuował naukę szkolną w Magdeburgu. Po zdaniu matury w gimnazjum klasztornym w roku 1866 zapisał się na studia filologiczne uniwersytetu w Berlinie, lecz wkrótce przeniósł się na studia do Lipska. Jego wykładowcami byli m.in. Friedrich Zarncke, Georg Curtius, August Leskien. W sierpniu 1870 doktoryzował się, a wkrótce potem uzyskał habilitację na podstawie rozprawy o „Tristanie” Gottfrieda von Straßburga. W 1874 został zastępcą profesora, a w 1887 profesorem zwyczajnym językoznawstwa i literatury niemieckiej na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, a w 1893 uniwersytetu w Monachium. Współtworzył szkołę młodogramatyków i był jej teoretykiem, w 1874 brał udział w zakładaniu i został wydawcą „Beiträge zur Geschichte der deutschen Sprache und Literatur”.
Działalność naukowa W ujęciu Hermanna Paula język jest zjawiskiem konkretnym, nie abstrakcyjnym, a w badaniach należy wychodzić od konkretnych tekstów.