Spośród całej twórczości Lannera największą popularność zdobyły jego walce, m.in. Pesther-Walzer, op. 93, Die Weber, op. 103, Hofballtänze Walzer, op. 161. Walc Die Romantiker, op. 167 z rozpoetyzowaną introdukcją eksponowaną delikatnymi dźwiękami wyginających się strun skrzypiec, altówek i wiolonczeli uważany jest za najbardziej romantyczny z romantycznych walców. Jednak pierwowzorem konstrukcji strukturalnej walców wiedeńskich, tak dobrze znanych publiczności na całym świecie, był skomponowany kilka lat wcześniej Krönungs-Walzer, op. 133 - utwór o charakterze niemal wirtuozowskim, z dominującą rolą skrzypiec wykonujących liczne tryle i pasaże.
Walc Die Schönbrunner, op. 200 przez niemal 30 lat był najpopularniejszym walcem wiedeńskim, aż do skomponowania Nad pięknym modrym Dunajem przez Johanna Straussa (syna).
Twórczość Lannera jest słabo znana publiczności i rzadko wykonywana, z wyjątkiem może walca Die Schönbrunner. W Polsce Lanner jest kompozytorem niemal zapomnianym, choć to właśnie on, a nie Johann Strauss jak się powszechnie sądzi jest twórcą ostatecznej formy walca wiedeńskiego.