W czerwcu 1953 roku przedstawiciel Polski został członkiem Komisji Repatriacyjnej Państw Neutralnych, a Polska na mocy układu w Panmundżom została członkiem Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych (KNPN).
Po zakończeniu wojny Polska zobowiązała się do udzielenia Korei pomocy. Wstępne porozumienie podpisano podczas wizyty delegaci rządowej KRL–D z ministrem handlu Li Dżujenem na czele. Zobowiązano się udzielić pomocy w odbudowie zakładów przemysłowych, kopalń węgla i miast. Dodatkowo Polska w latach 1953–1954 zobowiązała się dostarczyć nieodpłatnie uzbrojenie i sprzęt wojskowy.
Polska przyjęła w ramach pomocy humanitarnej grupę koreańskich sierot. Pierwsza grupa około 200 dzieci trafiła do Polski jeszcze w 1951 roku. Zamieszkały pod Ciechanowem, potem przeniesiono je do ośrodka w Świdrze pod Otwockiem. Kolejna grupa 1270 dzieci przyjechała do Polski w 1953 roku. Zamieszkały w Płaskowicach (obecnie Lwówek Śląski). Rząd PRL przydzielił 133 stypendia dla studentów i 162 dla uczniów koreańskich w Polsce. W 1959 roku rząd Korei Północnej nakazał koreańskim sierotom powrót do kraju. Utrzymywali kontakt z opiekunami do 1961 roku, gdy korespondencja przestała przychodzić.