Wkrótce po rewolucji rodzą się Philip Hamilton i Theodosia Burr („Dear Theodosia”). Hamilton otrzymuje informację, że Laurens został zabity w potyczce, która wydarzyła się pomimo oficjalnego zakończenia walk („Laurens Interlude”). Hamilton i Burr wracają do Nowego Jorku, by kontynuować swoją edukację i rozpocząć prawniczą ścieżkę zawodową. Burr podziwia etykę pracy Hamiltona, lecz irytuje się widząc sukcesy, które odnosi mężczyzna. Hamilton zostaje wybrany jako delegat do Konwencji Konstytucyjnej latem 1787 roku. Gdy Burr odmawia udziału w pisaniu Federalisty, Hamilton prosi o pomoc Jamesa Madisona i Johna Jaya. Prezydent Washington zatrudnia Hamiltona jako pierwszego sekretarza skarbu mimo sprzeciwów Elizy („Non-stop”).
Akt drugi W 1789 roku Thomas Jefferson wraca do Stanów z Francji, gdzie pełnił rolę ambasadora. Washington proponuje mu stanowisko sekretarza stanu, a Madison prosi o pomoc w zablokowaniu planu finansowego Hamiltona, wierząc że ten daje rządowi za dużo uprawnień („What'd I Miss?”). Jefferson i Hamilton debatują podczas zebrania gabinetu. Na stronie, Washington prosi Hamiltona o znalezienie kompromisu, gdyż jego plan nie ma poparcia wśród członków kongresu („Cabinet Battle #1”).