Po wyjściu Armii Andersa do Iranu władze sowieckie rozpoczęły realizację pomysłu utworzenia całkowicie komunistycznej armii polskiej, która mogłaby działać w sojuszu militarnym z ZSRR. Ludowe Wojsko Polskie utworzone zostało we współpracy rządu sowieckiej Rosji z polskimi komunistami, skupionymi w Związku Patriotów Polskich – organizacji kierowanej przez ekspułkownika Armii Czerwonej Wandę Wasilewską. 7 maja 1943 roku ogłoszono pobór Polaków oraz werbunek ochotników spośród „byłych polskich obywateli niepolskiej narodowości” oraz „Polaków stałych mieszkańców i obywateli ZSRR”. Sowieckie zarządzenie z 15 czerwca tego roku nakazywało administracji radzieckiej przeprowadzenie spisu „ludności polskiej w wieku od 17 do 50 lat”.
Pierwsza fala żołnierzy radzieckich pojawiła się w LWP już w momencie jego utworzenia w 1943 roku. Związana była z brakiem polskiej kadry oficerskiej, jaki nastąpił w wyniku zbrodni katyńskiej oraz ewakuacji armii Andersa do Iranu. Do 30 sierpnia 1943 roku na Bliski Wschód wyjechało około 4 tysiące oficerów zawodowych Wojska Polskiego, jeńców wojennych z 1939 roku przebywających w tym czasie na terytorium ZSRR. Pozostała bardzo nieliczna grupka przedwojennych polskich oficerów, która została uzupełniona przez oficerów Armii Czerwonej: polskiego pochodzenia lub Rosjan o polsko brzmiących nazwiskach m.in. płk.