Na przełomie lat 40 i 50 XX w. Informacja Wojskowa przystąpiła do akcji „oczyszczania” korpusu oficerskiego z „elementów wrogich i obcych”, „przypadkowych i zdemoralizowanych”, „niepożądanych dla sprawy budownictwa socjalizmu w Polsce”. W oparciu o takie „kryteria” w latach 1949–1954 zwolniono z wojska ponad 9 tys. oficerów wywodzących się w przedwojennej armii polskiej, z Polskich Sił Zbrojnych walczących w latach 1940–1945 na Zachodzie oraz z Armii Krajowej. Ponad tysiąc z nich trafiło do więzień, a przeciwko 135 zorganizowano pokazowe procesy. 37 oficerów skazano na karę śmierci, oskarżając ich bezpodstawnie o organizowanie spisku w wojsku.
W 1949 roku na ministra ON powołany został Marszałek Związku Radzieckiego polskiego pochodzenia – Konstanty Rokossowski. Sprowadził on do Polski kilkuset generałów i oficerów Armii Radzieckiej i rodzajów sił zbrojnych z Sił Zbrojnych ZSRR, którzy uzupełnili braki na najwyższych szczeblach korpusu oficerskiego. W sumie za kadencji marszałka Rokossowskiego w Wojsku Polskim służyło blisko 7 tysięcy generałów i oficerów sowieckich, którzy zajmowali praktycznie wszystkie kierownicze stanowiska.