Fra' Gregorio Carafa – 62. Wielki Mistrz Zakonu Rycerzy Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego w latach 1680–1690.
Wczesne lata Carafa urodził się 17 marca 1615 roku w Castelvetere (dzisiejsza Caulonia) w Kalabrii we Włoszech. Jego rodzicami byli Girolamo Carafa, książę Roccella oraz Diana Vittori, siostrzenica papieża Pawła V. Jego bratem był kardynał Carlo Carafa della Spina.
Gregorio został wpisany do Zakonu w wieku 3 miesięcy, w czerwcu 1615 roku. Studiował w Neapolu, różni dygnitarze i rycerze Zakonu finansowali jego edukację. W roku 1635 wyjechał wraz ze swoim wujem, Francesco Carafą, Przeorem Generalnym Roccella, do Katalonii. Wkrótce awansował na Rycerza Wielkiego Krzyża Zakonu, a po śmierci swego wuja został Przeorem Generalnym Roccella.
W roku 1647 zaangażowany był w rewoltę Masaniello, podczas której próbował przywrócić spokój i porządek w Neapolu. Po poskromieniu rebeliantów, wysłany został do Kalabrii, aby i tam stłumić powstanie. Te dokonania legły u podstaw jego awansu na dowódcę floty Zakonu.
W 1656 roku dowodził siedmioma galerami Zakonu w . Po bitwie, w której zwyciężyła połączona flota wenecko-maltańska, Zakon otrzymał w nagrodę 11 zdobytych tureckich okrętów. Bitwa ta była dla Turków największą morską porażką od czasów bitwy pod Lepanto.