Etymologia Scarturus: skartēs „skoczek”, od σκιρταω skirtaō „skakać”; ουρα oura „ogon”. elater: gr. ελατηρ elatēr, ελατηρoς elatēros „prowadzący, woźnica”, od ελαυνω elaunō „pędzić, wprawiać w ruch”. aralychensis: Arałyk, Erywań, Armenia. caucasicus: nowołac. Caucasicus „kaukaski”, od łac. Caucasius „kaukaski, z Kaukazu”, od Caucasus „Kaukaz”, od gr. Καυκασος Kaukasos „Kaukaz”. dzungariae: Dżungaria, Sinciang, Chińska Republika Ludowa. indicus: łac. Indicus „indyjski”, od India „Indie”. zaisanicus: Zajsan, Kazachstan.
Cechy morfologiczne Alaktaga mała ma najmniejsze wymiary spośród gatunków z rodzaju alaktaga. Dorosłe osobniki osiągają długość 5–15 cm bez ogona i 7–25 cm z ogonem, przy masie ciała 44–73 g. Stopy są zakończone pięcioma palcami. Alaktaga mała jest przystosowana do wykonywania długich skoków. Potrafi poruszać się z prędkością 48 km/h. Ma stosunkowo małe uszy. Podczas stania podpiera się ogonem. Samce są większe od samic.
Ubarwienie futra tych gryzoni jest zróżnicowane: od koloru piaskowego, przez płowożółty, po ciemnorudy lub czarny. W części brzusznej umaszczenie jest jaśniejsze, a na biodrach widoczny jest biały pasek.