Jan Stawarczyk (ur. 31 marca 1887 w Bukowsku, zm. 26 czerwca 1944 w Otwocku) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor habilitowany i licencjat, profesor uniwersytecki filologii biblijnej, hebraista, judaista, semitysta.
thumb|240px|Grobowiec Jana Stawarczyka i innych księży emerytów Życiorys Urodził się 31 marca 1887 w Bukowsku. Był jednym z 12 dzieci Wincentego (tamtejszy rolnik, zm. przed 1900) i Katarzyny z domu Jadwisieńczyk. Kształcił się w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku, gdzie w 1902 ukończył IV klasę. W tym czasie zamieszkiwał w mieście u Marcelego Tomżyńskiego (byłego powstańca styczniowego z 1863). Naukę kontynuował w C. K. I Gimnazjum w Przemyślu, gdzie w 1906 ukończył z odznaczeniem VIII klasę oraz z odznaczeniem zdał egzamin dojrzałości.
Ukończył studia w Seminarium Duchownym w Przemyślu. Otrzymał święcenia kapłańskie 29 czerwca 1910 i został duchownym rzymskokatolickim. Krótkotrwale pracował jako wikary w Odrzykoniu i od września do grudnia 1910 w parafii w Korczynie. Od stycznia 1911 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, gdzie w 1914 uzyskał tytuł licencjata i profesora Pisma Świętego. W tym czasie został też mianowany kapelanem biskupim. Następnie kontynuował studia badawcze w Syrii, Egipcie, Palestynie.