zostały już nawet założone ładunki. Nie mogąc dać sobie z tern rady, zwróciła się Dziunia o pomoc do swego „nominalnego" narzeczonego komisarza [Wiktora] Witkowskiego. Witkowski, gdy zobaczył jakie skutki pociągnie planowany zamach (odcięcie odwrotu dwóch armij bolszewickich), i jaką będzie miał odpowiedzialność, zastrzelił na progu swego domu bohaterską dziewczynę, strzelając do niej z tyłu, gdy opuszczała jego mieszkanie. Według innych źródeł Jadwiga została rozstrzelana w październiku 1920 roku pod Mołodecznem.
Według płk. Stefana Mayera, kierownika m.in. Wydziału II Wywiadowczego POW, Jadwiga Tejszerska została stracona za próbę zamachu na pociąg wiozący Lwa Trockiego.
Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
Elżbieta Łotakówna przeżyła wojnę, później pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej im. Bolesława Prusa w Wilnie.
Upamiętnienie Biografia Jadwigi Tejszerskiej została opracowana przez Ewę Gulbinową w książce Jadwiga Tejszerska (harcerka) (seria: Życiorysy Zasłużonych Kobiet. Nr 8. Kraków 1932).