W polityce związała się z Partią Liberalną, a po jej połączeniu z Herutem i innymi partiami została działaczką Likudu. W wyborach parlamentarnych w 1977, które pierwszy raz w historii kraju przyniosły zwycięstwo prawicy, dostała się do izraelskiego parlamentu z listy tego ugrupowania. W dziewiątym Knesecie przewodniczyła podkomisji ds. zamknięcia szpitala położniczego w Tel Awiwie oraz zasiadała w komisjach pracy i polityki społecznej oraz edukacji i kultury. W 1981 uzyskała reelekcję, a w Knesecie X kadencji była członkiem trzech komisji parlamentarnych: spraw wewnętrznych i środowiska; pracy i polityki społecznej oraz budownictwa.

5 lipca 1983 została dokooptowana do drugiego rządu Menachema Begina jako minister bez teki. Pozostała na stanowisku również po zmianie premiera i powołaniu 10 października rządu Icchaka Szamira. Funkcję pełniła do końca kadencji rządu – 13 września 1984. Zajmowała się sprawami równościowymi i prawami kobiet. Za swoją działalność była chwalona przez organizacje kobiece. Była trzecią kobietą, która została ministrem w izraelskim rządzie – po Goldzie Meir (1949) oraz Szulammit Alloni (1974).