Po wojnie, na własną prośbę 28 sierpnia 1920 roku osiadł w Warszawie, gdzie objął pozycję wikariusza w parafii Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie, jednocześnie został prefektem w wielu warszawskich gimnazjach. Mieszkał przy ul. Przyrynek 2. 30 stycznia 1921 roku powołał Koło Młodzieży Ziemi Mińskiej, które 3 grudnia tego roku zostało przekształcone w Stowarzyszenie Katolickiej Młodzieży Akademickiej Iuventus Christiana, które stało się najprężniejszą katolicką organizacją akademicką w Warszawie, a jednocześnie pierwszą w środowisku akademickim organizacją religijną o koedukacyjnym charakterze. W 1923 roku uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień magistra teologii.
Arcybiskup Aleksander Kakowski mianował go 4 stycznia 1928 roku rektorem kościoła św. Anny, przeznaczonego na kościół akademicki. Stał się tym samym pierwszym oficjalnym duszpasterzem akademickim w Warszawie. Utworzył organizację studencką „Pomoc Bliźniemu” i Komitet Młodzieży przy Duszpasterstwie Akademickim. Zorganizował Związek Akademickich Stowarzyszeń Katolickich oraz Akademicki Chór „Ambrosianum”. Zainicjował wydawanie pism „Iuventus Christiana” (w 1929 roku) i „Młodzież Katolicka” (w 1932 roku). Był pomysłodawcą Akademickich Ślubów Jasnogórskich.