Okres powojenny Po rozwiązaniu Armii Krajowej 19 stycznia 1945 pozostał w organizacji „NIE”, której zadaniem było kontynuowanie walki o niepodległość Polski po wkroczeniu Armii Czerwonej. 10 maja 1945 aresztowany i osadzony w więzieniu mokotowskim, po dwóch próbach ucieczek ujęty ponownie i skazany 17 lipca 1945 wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie na karę śmierci, zmienioną w wyniku amnestii (1947) na 10 lat więzienia. Przebywał kolejno w więzieniach: Wronki, Koronowo i Rawicz. Z więzień uciekał wielokrotnie, wg C. Chlebowskiego uciekł ostatecznie z więzienia w 1953 i przez pewien czas się ukrywał. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 czerwca 1959 wyrok WSO z 1945 roku został uchylony, a postanowieniem Sądu Wojewódzkiego dla woj. warszawskiego z 28 czerwca 1960 został uniewinniony od zarzucanych mu czynów.

Autor książki pt. Śmierć nie przychodzi kiedy czekam, w której przedstawił swoje przeżycia w 1945. Był autorem artykułów w tygodnikach: „Stolica” (1967 nr 31, 32, 40) oraz „Świat” (1959 nr 48).

Zajmował się rzeźbą w różnych tworzywach. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki.

Życie prywatne Dwukrotnie żonaty, z pierwszego małżeństwa miał dwie utalentowane plastycznie córki: zmarłą tragicznie Grażynę (1949–1988) oraz Małgorzatę (ur.